استراتژی تبلیغ شیعه و تقریب مذاهب و نقش محبت در گسترش تشیع
42 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
هَلِ الدِّینُ إِلَّا الْحُبُّ وَ الْبُغْض‏ . حب و بغض، دو عامل روحی و احساسی در حوزه گرایشات انسانی است که تمایل به حق و باطل را جهت دهی کرده و مسیر حیات انسانها را مشخص می سازد، در واقع متعلق حب و بغض می تواند جریان حق یا جریان باطل باشد و در پی این گرایش روحی و احساسی، اعتقاد به جریان حق یا باطل و سپس اعمال و رفتار متناسب با آن اعتقاد به وجود خواهد آمد. در بررسی عوامل گرایش انسانها به مذهب تشیع نیز با پژوهش تاریخی به این نتیجه می رسیم که مهمترین بلکه تنهاترین عامل ، احساس محبت به اهل بیت علیهم السلام و احساس دشمنی نسبت به دشمنان ایشان است و این عامل روحی و احساسی بر دانش و اعتقاد مقدم است، توجه به این عامل مهم و اساسی در رویکرد و روشهای تبلیغ و ترویج تشیع ، بسیار ضروری است، شاید امروزه بیشترین توجه بر روشهای علمی در قالب مناظره(جلسات بحث و گفتگو)، مکاتبه (نوشتن کتب و مقالات) و مانند آن است و از این نکته غفلت می شود که مهمترین عامل جذب، محبت است و کانون حب و بغض قلب است و باید به فکر تسخیر قلوب بود و این مهم نیز روش خاص خود را می طلبد. در این نوشتار با استناد به سیره اهل بیت علیهم السلام و گزارشات تاریخی فراوان در جذب و اثرگذاری از طریق محبت و نیکی در حق دیگران در این مهم تأکید می شود که در طول تاریخ پیش از آنکه پای اعتقادات به میدان باز شود، برخوردها و رفتارهای داعیان به تشیع در جذب قلب مردم به مذهب شیعه مؤثر بوده است. بنابراین محبت به جریان حق و در رأس آن اهل بیت علیهم السلام و دشمنی با دشمنان اهل بیت علیهم السلام مهمترین عامل در رشد و گسترش تشیع می باشد و توجه به این مهم می تواند استراتژی شیعه را در تعیین اولویتها و روشهای تبلیغی و فرهنگی در راستای ترویج و تبلیغ مذهب، تصحیح نماید. کلیدواژه ها : حب و بغض، محبت، جذب قلوب، تبلیغ مذهب، نفوذ تشیع.